قبل از تزریق، نتیجه را ببینیم؟ کاری که هوش مصنوعی در مشاوره زیبایی می تواند بکند و کاری که نمی تواند - مجله عکسفا

سال ها راه چاره این مشکل آلبوم عکس بیماران قبلی بود. تصویرهایی که نشان می داد روی صورت دیگران چه شده است. ولی صورت دیگران جواب سوال کسی نیست که می خواهد بداند روی صورت خودش چه می گردد.

مشکل از دستگاه نیست، از زبان است

در مشاوره زیبایی دو نفر با واژه های مشترک ولی تصویرهای فکری متفاوت حرف می زنند. کمی پرتر واحد اندازه گیری نیست. فرم دهی سبک هم همین طور. وقتی نتیجه بیرون می آید و کسی راضی نیست، ماجرا همواره تزریق بد نبوده است؛ خیلی وقت ها فاصله همان دو تصویر فکری بوده که هیچ وقت کنار هم گذاشته نشدند.

یک مثال ساده: دو نفر که هر دو می گویند لبم طبیعی باشد، ممکن است دو حجم کاملا متفاوت را در فکر داشته باشند. یکی منظورش این است که اصلا معلوم نگردد کاری نموده ام و دیگری منظورش این است که پر باشد ولی مصنوعی نزند. این دو خواسته با یک جمله بیان می شوند و نتیجه شان یکی نیست. تا وقتی این اختلاف روی کاغذ نیاید، هر دو طرف فکر می نمایند توافق نموده اند.

این دقیقا جایی است که یک ابزار تصویری می تواند کار کند. نه برای اینکه تصمیم بگیرد، برای اینکه گفت وگو را از حرف به تصویر بیاورد.

هوش مصنوعی واقعا چه چیزی را می سنجد

اینجا باید دقیق بود، چون ادعای بیشتر ابزارهای این حوزه از توانشان بزرگ تر است. هوش مصنوعی زیبایی را به معنای فلسفی اش نمی فهمد. چیزی که می تواند بسنجد تناسب است.

در عمل یعنی چند معیار تعیین روی عکس اندازه گیری می گردد: تقارن کلی صورت، تناسب چشم ها، تناسب بینی، تناسب لب، و تناسب چانه و فک. به هر کدام عددی داده می گردد و امتیاز نهایی میانگین همان عددهاست.

یک نکته فنی که معمولا گفته نمی گردد ولی مهم است: خروجی باید برای یک عکس ثابت، ثابت بماند. ابزاری که هر بار عدد دیگری می دهد تفریح است نه اندازه گیری. اگر قرار است کسی بر اساس یک عدد وارد گفت وگو گردد، آن عدد نباید تصادفی باشد.

و باید حواسمان باشد که تناسب و زیبایی یکی نیستند. تقارن کامل لزوما زیبا نیست و خیلی از چهره هایی که در فکر ما به عنوان چهره مجذوب کننده ثبت شده اند، دقیقا به خاطر یک بی تقارنی کوچک به یاد می مانند. چیزی که این ابزارها اندازه می گیرند یک شاخص جایگزین است، نه خود زیبایی.

عدد دادن به یک چهره، جایی که باید محتاط بود

نمی گردد درباره این ابزارها حرف زد و از یک نکته رد شد: دادن نمره به صورت آدم ها بی خطر نیست. یک عدد پایین می تواند برای کسی که از قبل با تصویر بدنش مشکل دارد، تبدیل به تاییدیه ای بر بدترین فکرش گردد. این خطر واقعی است و با گفتن فقط یک بازی است از بین نمی رود.

تفاوت یک ابزار مسئول با یک اسباب بازی همین جا معلوم می گردد. عدد باید در جایگاه خودش نشان داده گردد، یعنی سنجش تناسب اجزای یک عکس، نه حکمی درباره ارزش کسی. و مهم تر از آن، نباید به تنهایی رها گردد؛ باید به یک گفت وگوی انسانی وصل باشد که در آن یک نفر واقعی شرح بدهد این عدد چه می گوید و چه نمی گوید.

مرز باریک سنجش و تشخیص

اینجا همان جایی است که این ابزارها بیشتر از هر جای دیگری زیاده روی می نمایند. اندازه گیری تناسب یک چیز است و تشخیص پزشکی چیز کاملا دیگری.

هیچ مدلی از روی یک عکس نمی فهمد مسیر عروق زیر پوست شما کجاست، بافتتان چطور به ماده واکنش نشان می دهد، چه سابقه ای دارید و چه چیزی برایتان ممنوع است. این ها با معاینه تعیین می گردد، نه با پردازش تصویر.

پس جای درست این ابزار ابتدای مسیر است نه انتهایش. خروجی اش یک نقطه آغاز برای گفت وگوست و تصمیم نهایی همان جایی گرفته می گردد که همواره گرفته می شد، روبه روی پزشکان دارای شماره نظام پزشکی و پس از معاینه.

یک نمونه ایرانی

در ایران هم چند سالی است چنین ابزارهایی ساخته می گردد. یکی از نمونه های در دسترس آینه هوشمند لمون است که همین منطق را پیاده نموده. کاربر یک عکس از چهره اش می گذارد، پنج معیاری که بالاتر گفته شد سنجیده می گردد و امتیازی از 100 می گیرد. این بخش رایگان است و ثبت نام هم نمی خواهد.

مرحله بعدش جالب تر است: شبیه سازی تصویری نتیجه تقریبی فیلر لب، فیلر زیر چشم و کانتور روی عکس خود کاربر. یعنی به جای تماشا صورت دیگران، آدم تقریبی از صورت خودش می بیند. این مرحله هم رایگان است و فقط برای جلوگیری از سوءاستفاده، تایید شماره موبایل می خواهد.

نکته ای که خودشان هم رویش تاکید دارند این است که شبیه سازی یک تخمین است، نه تعهد. نتیجه واقعی به آناتومی هر نفر و نظر پزشک بستگی دارد. همین صادق بودن درباره محدودیت ابزار، از خود ابزار مهم تر است.

کلینیک سازنده اش هم کلینیک لمون در چیتگر در غرب تهران است، که این ابزار را کنار مشاوره حضوری اش استفاده می نماید نه به جای آن.

چه چیزی در اتاق مشاوره عوض می گردد

وقتی یک تصویر روی میز باشد، گفت وگو شکل دیگری پیدا می نماید. طرف به تصویر اشاره می نماید و می گوید این نه، این یکی. پزشک هم می تواند بگوید این اندازه روی آناتومی شما شدنی نیست و دلیلش را نشان بدهد. هر دو دارند به یک چیز نگاه می نمایند.

و شاید مهم تر از راضی کردن، فیلتر کردن باشد. کسی که انتظار غیرواقعی دارد، بهتر است قبل از تزریق بفهمد، نه بعدش. ابزاری که این را زودتر روشن کند، حتی اگر مشتری را منصرف کند، کار درست تری نموده است. در کاری که برگشتش سخت و پرهزینه است، منصرف کردن یک نفر در مرحله درست، خودش یک خروجی پیروز است.

نکته دیگر مستندسازی است. وقتی تصویری از انتظار اولیه ثبت شده باشد، بعدا هم می گردد به آن برگشت و دید توافق سر چه بوده. این برای هر دو طرف مفید است، هم برای کسی که نتیجه را ارزیابی می نماید و هم برای پزشکی که باید شرح بدهد چه چیزی قرار بود بگردد.

هوش مصنوعی اینجا جای کسی را نگرفته. فقط به دو نفر که سال ها با واژه های مشترک ولی تصویرهای متفاوت حرف می زدند، یک زبان مشترک داده است.